NASA: bouw van maanbasis op zuidpool is grootste uitdaging ooit

NASA bereidt zich voor op langdurige bemande missies naar de maan, met als doel een blijvende aanwezigheid bij de zuidpool van de maan. Tijdens een lezingenreeks genaamd NASA Stories at the Ion, georganiseerd door het Johnson Space Center in samenwerking met Rice University in Houston, legde Shatel Bhakta uit wat daarvoor nodig is. Bhakta is hoofdsysteemingenieur van het Moon Base Program, het NASA-programma dat de bouw van een maanbasis voorbereidt. Hij noemde het project 'waarschijnlijk de meest uitdagende onderneming die NASA ooit heeft aangepakt'.

Extreme omstandigheden bij de zuidpool

De zuidpool van de maan verschilt sterk van de vlakke gebieden waar de Apollo-missies decennia geleden landden. Het terrein daar bestaat uit steile hellingen en diepe kraters. Ook de lichtomstandigheden zijn er lastig: de zon staat er het hele jaar laag aan de horizon, waardoor schaduwen voortdurend verschuiven. Dat bemoeilijkt niet alleen navigatie, maar zorgt er ook voor dat zonnepanelen soms lange tijd geen zonlicht vangen. Daardoor is extra energieopslag nodig, en mogelijk aanvullende stroombronnen, om astronauten en apparatuur ook tijdens donkere periodes van stroom te voorzien. Bovendien hebben bemande voertuigen, rovers en andere systemen door het ruige regoliet-terrein niet altijd rechtstreeks zicht op de aarde. NASA moet daarom een communicatienetwerk bouwen dat signalen via relais over de zuidpool kan doorgeven, zodat contact met de aarde gegarandeerd blijft.

Eerst robots, dan mensen

NASA pakt de bouw van de maanbasis gefaseerd aan. Voordat er mensen langdurig op de maan verblijven, sturen robotmissies en technologische testen data terug over de lokale omstandigheden. Zulke technologiedemonstraties helpen risico's te beperken voordat de infrastructuur en de bemande operaties verder uitbreiden. Onder meer rovers spelen daarbij een rol: die verkennen het terrein en testen systemen zonder dat er direct mensenlevens op het spel staan. Volgens Bhakta lukt dit niet zonder samenwerking met commerciële en internationale partners, die mee moeten helpen oplossingen te ontwikkelen voor het werken in zulke extreme omstandigheden.

Eén basis, of verspreide bouwsels?

Een opvallend punt uit de presentatie: de maanbasis wordt mogelijk geen los cluster van aan elkaar verbonden gebouwen, zoals vaak wordt aangenomen. Terrein, licht, stroomvoorziening en landingsbeperkingen kunnen ertoe leiden dat woonmodules en andere systemen over meerdere locaties op het maanoppervlak verspreid moeten worden. Dat maakt de logistiek en de communicatie tussen de verschillende onderdelen des te belangrijker. De lezing maakt deel uit van een groeiend partnerschap tussen NASA en de Ion, een innovatiedistrict in Houston, waarmee het Johnson Space Center experts, ondernemers, onderzoekers en studenten met elkaar in contact brengt. Laura Neder van de Rice Alliance for Technology and Entrepreneurship en Monte Goforth, waarnemend directeur bedrijfsontwikkeling bij Johnson, verzorgden de opening van het evenement.