Filipijnse elektrische veerboot vervoert al duizenden passagiers op rivier Manila

De M/B Dalaray is de eerste in de Filipijnen zelf ontworpen en gebouwde elektrische passagiersveerboot. Het scheepje werd ontwikkeld door ingenieurs van de University of the Philippines Diliman, met financiering van het Filipijnse ministerie van Wetenschap en Technologie. Sinds maart 2026 vaart de boot van maandag tot en met zaterdag tussen de haltes Guadalupe en Escolta, dwars door een van de dichtstbevolkte delen van de hoofdstad.

Compacte catamaran met twee elektromotoren

Dalaray is een 13 meter lange aluminium catamaran, gebouwd in een scheepswerf in Navotas bij Manila. De boot biedt plaats aan 40 passagiers en drie bemanningsleden. Aan boord zit een lithium-ionbatterij van 160 kilowattuur die twee elektromotoren van elk 50 kilowatt aandrijft. Daarmee haalt de veerboot een kruissnelheid van 8 knopen en een bereik van ruim 45 kilometer op een volle lading. Opladen duurt twee tot drie uur. Op het dak liggen ook zonnepanelen, maar die leveren alleen stroom voor verlichting en airconditioning: de voortstuwing komt volledig uit de batterij.

Omdat de boot een vaste, voorspelbare route vaart, hoeft hij geen grote actieradius te hebben. Langs de rivier staan drie laadstations, in Escolta, Guadalupe en Napindan, zodat de veerboot telkens tussen de ritten door kan bijladen in plaats van een zwaardere en duurdere batterij mee te zeulen.

Lagere energiekosten dan diesel

Het project begon in 2024 bij het Electrical and Electronics Engineering Institute van de universiteit, in samenwerking met het ministerie van Wetenschap en Technologie, de metropolitane vervoersautoriteit van Manila en de Filipijnse maritieme autoriteit. Een belangrijk argument voor elektrisch varen is de prijs: bij de lancering rekende het projectteam op ongeveer 45 Filipijnse peso aan energiekosten per kilometer, tegenover 130 tot 135 peso voor een vergelijkbare dieselveerboot. Dat is alleen de vergelijking van brandstof- en stroomkosten, niet van de totale eigendomskosten inclusief onderhoud en batterijvervanging. Voor een boot die dagelijks tientallen keren dezelfde korte route vaart, kan dat verschil wel snel oplopen.

Een ander voordeel is geluid en uitstoot: de elektrische aandrijflijn maakt geen uitlaatgassen en is veel stiller dan een dieselmotor. Dat is niet onbelangrijk op een rivier die dwars door een van de drukste en meest verkeersbelaste delen van Metro Manila stroomt. Volgens Renato Solidum, hoofd van het Filipijnse ministerie van Wetenschap en Technologie, kan de Pasig-rivier ook een alternatieve vervoersroute worden als een grote aardbeving de wegen in de hoofdstad onbegaanbaar maakt.

Van prototype naar vloot

Dalaray blijft voorlopig een onderzoeksproject: de ontwikkelingskosten van een eerste prototype zijn niet zomaar te vertalen naar een goedkoper productiemodel. De komende periode moet duidelijk maken hoeveel stroom de boot per rit verbruikt, hoe vaak opladen nodig is, wat het onderhoud van het elektrische aandrijfsysteem kost en hoe de batterij presteert na herhaaldelijk laden en ontladen.

Die vragen zijn niet triviaal voor een land met meer dan 7.000 eilanden, waar boten vaak de enige verbinding zijn tussen gemeenschappen. Stadsveren, verbindingen tussen eilanden en toeristische routes zijn allemaal kandidaten voor elektrische aandrijving, mits de route kort genoeg is en het laden goed te plannen valt. Maar een elektrische veerboot is pas een echt alternatief als de volledige kosten - vaartuig, batterijen, laadinfrastructuur, onderhoud en uiteindelijke batterijvervanging - opwegen tegen die van diesel. Dalaray laat zien dat de techniek werkt. Of het concept ook op grotere schaal uitkan, moet de praktijk nog bewijzen.