Starship bereikt voor het eerst een baan om de aarde en zet 26 Starlink-satellieten af

De onbemande Starship steeg maandag 28 september rond 7:46 uur lokale tijd op vanaf de Starbase-lanceerbasis van SpaceX in Texas. Het was de veertiende testvlucht van de raket, maar de eerste die daadwerkelijk gericht was op een volledige baan om de aarde. Eerdere dertien vluchten sinds 2023 waren allemaal suborbitaal: de raket kwam nooit hoog en snel genoeg om echt in een baan om de aarde te blijven hangen. Starship is met zijn 124 meter hoogte het grootste en krachtigste lanceervoertuig ooit gebouwd en bestaat uit twee delen: de Super Heavy-booster en de Starship-bovenfase zelf.

26 satellieten voor sneller internet

Het hoogtepunt van de missie was het afzetten van 26 Starlink V3-satellieten, de nieuwste en krachtigste generatie internetsatellieten van SpaceX. Elke satelliet is berekend op een capaciteit van 1 terabit per seconde. Samen leveren de 26 satellieten dus zo'n 26 terabit per seconde aan extra capaciteit voor het satellietnetwerk van Starlink, ruim tien keer zoveel als wat een enkele Falcon 9-lancering met oudere V2 Mini-satellieten oplevert. Na het afzetten vouwen de satellieten hun zonnepanelen en antennes uit en leggen ze via radiosignalen en laserverbindingen contact met grondstations en de rest van het Starlink-netwerk. Volgens SpaceX kunnen de satellieten enkele weken na lancering al klanten gaan bedienen.

Zes rondjes om de aarde en een test van het hitteschild

Na de lading af te hebben gezet, was het de bedoeling dat Starship ongeveer zes keer rond de aarde zou vliegen op zo'n 275 kilometer hoogte, in een missie van bijna tien uur, de langste tot nu toe. Voordat de raket definitief in een baan om de aarde ging, moesten vluchtleiders eerst bevestigen dat er voldoende back-upsystemen aanwezig waren voor de latere motorverbranding die de raket weer uit zijn baan moet halen. Aan het einde van de missie ontsteekt de raket één Raptor-motor om zijn baan te verlaten, waarna hij een gecontroleerde terugkeer maakt en neerkomt in de Stille Oceaan, ten westen van Chili. Drie van de afgezette satellieten waren uitgerust met camera's om het hitteschild van Starship te filmen tijdens deze terugkeer, zodat SpaceX de conditie van dat schild beter kan bestuderen. Dat is belangrijk voor het uiteindelijke doel: Starship rechtstreeks laten terugkeren naar het lanceerplatform. Voor het eerst gebruikte SpaceX ook hergebruikte hitteschildtegels, afkomstig van een eerdere testraket.

Lessen uit de vorige vlucht

SpaceX verwerkte ook aanpassingen na problemen tijdens de vorige testvlucht, nummer 13. Toen gebruikte de Super Heavy-booster voor het eerst alle 33 motoren tegelijk voor de terugkeerverbranding, maar ijsvorming blokkeerde drie middelste motoren, waardoor het manoeuvre voortijdig stopte. SpaceX paste daarom de motorfilters aan en verbeterde de software om motoren betrouwbaarder opnieuw te kunnen ontsteken. Ook werden extra bevestigingsmechanismen en gebogen tegels getest om oververhitting tussen de hitteschildtegels te verminderen.