AI & computing › Neuromorfe & fotonische chips
Chip met één miljoen kristallen versnelt zoektocht naar betere zonnecellen
Onderzoekers van Northwestern University hebben een piepklein chipje van 2 bij 2 centimeter gebouwd met daarop één miljoen microscopische kristallen. Daarmee kunnen ze in één keer honderden materiaalmengsels testen voor zonnecellen en LED's. De ontdekking laat zien dat de interne structuur van een kristal net zo belangrijk is als de chemische samenstelling.
Een goed materiaal voor een zonnecel of LED vinden is lastiger dan het kiezen van de juiste ingrediënten. Hoe die ingrediënten zich binnen een kristal rangschikken, bepaalt namelijk hoe het materiaal licht opneemt en uitzendt. Dat kan tot verrassingen leiden die je op basis van de chemische formule alleen niet zou verwachten. Om dat sneller te kunnen onderzoeken, bouwden wetenschappers van Northwestern University een glazen chip met daarop een miljoen microscopisch kleine putjes, elk gevuld met een net iets ander kristal.
Eén miljoen testjes tegelijk
De onderzoekers noemen hun uitvinding een 'megalibrary', een megabibliotheek van materialen. Ze bedekten een glazen plaatje met een laagje verwijderbaar plastic, parylene C genaamd, en brachten daar één miljoen microscopische putjes in aan. Vervolgens spoten ze op de vier hoeken van de chip chemische oplossingen met cesium, bismut, antimoon, broom en jood. Omdat die oplossingen in elkaar overlopen, ontstaat een geleidelijke overgang in samenstelling over de hele oppervlakte. Door de chip te verhitten tot 70 graden Celsius, groeiden in elk putje piepkleine kristallen van ongeveer tien micrometer breed en één micrometer dik. Na het verwijderen van het plastic laagje bleef een ordelijk rooster van kristallen over, groot genoeg om met licht en röntgenstraling te onderzoeken. Elke meting combineerde het signaal van circa 960 naburige kristalletjes, waardoor het team in één keer kon zien hoe de bandafstand -de energie die nodig is om een elektron in het materiaal aan te slaan- verandert met de samenstelling.
Een onverwachte knik in de metingen
Normaal gesproken neemt de bandafstand van dit soort materialen (perovskieten) toe als je jood vervangt door broom. Maar in de metingen gebeurde iets anders: de bandafstand steeg eerst tot ongeveer 2,4 elektronvolt, zakte daarna naar 2,15 elektronvolt en liep vervolgens weer op. In één specifieke mengverhouding vonden de onderzoekers zelfs een waarde van 2,11 elektronvolt. Met chemische analyses en elektronendiffractie ontdekten ze de oorzaak: de kristallen bleken een kern-schilstructuur te hebben. De kern is rijk aan broom en antimoon en heeft een gelaagde, goed verbonden atoomstructuur. De buitenste schil bevat juist meer jood en bismut, met een losser gerangschikte structuur. Die gelaagde kern blijkt juist een lagere bandafstand te geven, ook al zit er meer broom in.
Balans tussen prestatie en stabiliteit
De samenstelling met de laagste bandafstand bestond uit twee verschillende kristalstructuren naast elkaar, wat de stabiliteit niet ten goede komt. Tijdens een stabiliteitstest van tien dagen bij kamertemperatuur en hoge luchtvochtigheid bleken de jood- en antimoonrijke delen het snelst te verslechteren, terwijl de broomrijke delen stabieler bleven. Een beschermende plastic coating hielp de aftakeling flink te vertragen. De onderzoekers testten de materialen nog niet in echte zonnecellen of LED's, maar denken dat hun methode ook bij andere materialen ingezet kan worden en waardevolle data kan opleveren voor toekomstig onderzoek met machine learning. De studie is gepubliceerd in het tijdschrift Advanced Materials.
Achtergrond & begrippen
Wat betekent dit voor de toekomst? Deze methode maakt het mogelijk om in een fractie van de tijd duizenden materiaalvarianten te testen in plaats van er één voor één te maken. Dat kan de ontwikkeling van efficiëntere zonnecellen, LED's en andere halfgeleidermaterialen flink versnellen. Vooral de ontdekking dat de interne structuur van een kristal net zo belangrijk is als de chemische samenstelling, kan onderzoekers helpen fouten te voorkomen die ze anders over het hoofd zouden zien.
- Megalibrary
- De naam die de onderzoekers gaven aan hun chip met één miljoen verschillende microkristallen, waarmee ze veel materiaalvarianten tegelijk kunnen testen.
- Bandafstand (bandgap)
- De minimale hoeveelheid energie die nodig is om een elektron in een materiaal aan te slaan; bepaalt hoe een materiaal licht opneemt of uitzendt.
- Elektronvolt (eV)
- Een eenheid van energie die wordt gebruikt om de bandafstand van materialen te meten.
- Perovskiet
- Een familie van kristalstructuren die veel gebruikt wordt in nieuwe generaties zonnecellen en LED's vanwege hun gunstige optische eigenschappen.
- Parylene C
- Een dun, verwijderbaar kunststoflaagje waarmee de onderzoekers de microscopische putjes op de chip vormgaven.
- Röntgendiffractie
- Een techniek waarmee wetenschappers met röntgenstraling kunnen zien hoe atomen in een kristal zijn gerangschikt.
- Kern-schilstructuur
- Een opbouw waarbij een kristal een andere samenstelling en structuur heeft in de kern dan in de buitenste laag.
- Fasenseparatie
- Het verschijnsel waarbij een mengsel zich binnen een materiaal opsplitst in afzonderlijke structuren in plaats van gelijkmatig te mengen.
- Machine learning
- Een vorm van kunstmatige intelligentie die patronen in grote hoeveelheden data herkent, hier gebruikt om sneller nieuwe materialen te ontdekken.
Bronnen
Dit artikel is met behulp van AI geschreven op basis van bovenstaande bronnen en is geen letterlijke vertaling. Zo werkt onze redactie.